Spannend; een nieuwe school een nieuwe uitdaging. Mijn motivatie level is hoog, waardoor ik overal bij ben. Hartstikke goed van mezelf.
Dinsdag avond komen we tot de conclusie dat ik in Eindhoven moet overnachten, wat geen ramp is. Woensdag sta ik keurig op tijd in het Sonsbeek, met hakken..aj.
“Let op verhoudingen” Harm gidst ons overal langs. Het thema is Grandeur. Bij elk kunstwerk wordt er uitleg gegeven over de reden van het tot stand komen. Een ontzettend groot speldenknop lijkt geprikt in een boom, met boven en onder het punt waar ze elkaar raken een dik rood touw 8 a9 keer strak om de boom heen geslagen. Ik probeer erachter te komen of tie ook echt prikt en vraag me af of de boom last heeft van het touw. We zoeken de betekenis op in het meegekochte boekje en komen erachter dat de knoppen van de spelden weergeven waarmee de kunstwerken genummerd zijn. En verrek verderop staat er nog een.
Ik heb te weinig gelezen, om jullie te vertellen welk kunstwerk mijn favoriet is. Dat komt nog. Op het eerste gezicht zou ik wel mijn voorkeur kunnen vertellen, louter op waarneming gebaseerd. Hilarisch vond ik deze; 
Het kinderlijke vertoon van elkaar met water natspuiten in hun staatmachtigste kleding maakte me aan het lachen. Wie het zijn weet ik niet, kom ik nog wel achter en op terug. Stalin heb ik er wel in herkent. M’n kwaliteit van foto’s weergeven is nu nog erg weinig, daar wordt voor gespaard.
Zielig, maar tegelijk geruststellend vond ik de horizontale boom. Afhankelijk van mensen lag deze boom op een heuvel, vredig voor het afstervende deel en genoeg zonlicht krijgend voor de bewegende energie die nog kon eten als het ware. De verandering liet zich in deze tijd heel mooi zien in de bladeren. Met een beginnende herfst verkleuring waren de nieuwe aangegroeide bladeren goed te zien. Als tie ooit weer rechtop naast zijn soortgenoten staat en ze vragen waarom hij zo vreemd begroeid is, zal ie zeggen ‘god, je weet niet hoe raar ik gestaan heb!’
Apart vond ik die met de luchtbellen. Een wereld scheppen in de lucht, omdat op aard het niet uit te houden zou zijn. Hij heeft temidden van de grote bellen zeldzame planten ten dode opgehangen, Daar snap ik dan weer geen snars van. Niet zijn bedoeling hoor, maar ze zien er niet fris uit. Het condens druipt langs het plastic naar beneden, de zon wordt tegengehouden door zijn fantasie land en het enige levende kan niet anders dan verderf uitstralen.
Je kunt op gezette tijden via een stellage naar boven, waar je overstapt op een, met steeds kleiner wordende planken, soortachtige trap. Je komt in het midden van de luchtbellen, daar heeft hij hier en daar plantjes opgehangen. Nee, bij mij slaat hij de plank mis. Ik zal Harm nog eens om dat boekje met uitleg vragen. 
Ja, aan het uiterlijk van dit alles ga ik verbeteringen aanbrengen, in de toekomst.
Over de opgave van verhoudingen heb ik nog niets geconcludeert. Grote dingen, opgeblazen van formaat geven mij lichtelijk een atractie (dubbel t?) gevoel, kleiner geven de inhoud veel kracht. hm vrij algemeen gevoel dus, kweet nog niet.
Na een dikke drie uur hadden we het gevoel alles gezien te hebben. We begaven ons naar het museum op loopafstand. Een museumkaart later stond ik vrij kleurrijke objecten in me op te nemen. Ik miste de beganegrondinformatie, wat eigelijk helemaal niet slim is. Deze kwam beeldend het meest verhalend op me af;
Eerbetoon? Worden we een varkencultuur? Zijn we te afhankelijk? Heeft de varken geen idee in wat voor een positie hij verkeerd? Zijn wij raar bezig? Is de verering de verkeerde kant aan het opgaan?
In de trein terug naar huis praten we over goedkoop wonen. Ik betaal 85 euro teveel, volgens een puntentelling op internet en bedenk dat ik hem al heel vaak erover had kunnen bellen, doen denk ik, Ellen, gewoon doen.
